Zawartość azotu całkowitego (N) w glebach mineralnych waha się najczęściej od 0,02 do 0,35%, z czego tylko od 1 do 5% stanowią formy mineralne. Pozostała część tego składnika ma postać organiczną, z której azot dostępny dla roślin może być sukcesywnie uwalniany w procesie mineralizacji. Największe zawartości N odnotowuje się w powierzchniowych poziomach gleb mineralnych, gdzie głównie akumuluje się próchnica. W głębszych poziomach profili glebowych jego zawartość zazwyczaj zmniejsza się.

W Polsce azot mineralny uwalnia się z organicznych połączeń głównie od kwietnia do października, tj. gdy temperatura gleby wynosi 8-10^oC. Mając na względzie średnią zawartość azotu w glebach Polski (0,1%) i przeciętne tempo mineralizacji organicznych połączeń tego składnika w warstwie 0-20 cm (1,5%) szacuje się, że z tego źródła może pochodzić średnio 45 kg N. Jednak w sprzyjających okolicznościach, tj. przy wyższej zawartości N i szybszym tempie mineralizacji – ta wartość może ulec zwiększeniu nawet powyżej 100 kg N/ha. W warunkach ograniczających aktywność mikroorganizmów, na przykład podczas suszy lub nadmiernego uwilgotnienia, ilość azotu dostarczana z puli organicznej może natomiast drastycznie spaść. Należy przy tym pamiętać, że maksymalna ilość azotu z zasobów glebowych jest uwalniana w miesiącach letnich i tylko rośliny przebywające w tym okresie na polu efektywnie korzystają z tego źródła N.