
Azot w formie azotanowej (NO₃⁻) działa natychmiast po przedostaniu się do roztworu glebowego. Nie musi zostać przekształcony w glebie.
Warunek: aktywna wegetacja, wilgoć i temperatura powyżej ok. 5°C. Najsilniej reagują gatunki o wysokiej naturalnej zdolności do krzewienia.
Pszenica ma duży potencjał tworzenia pędów bocznych. Jeżeli pierwsza dawka azotu w formie azotanowej zostanie podana w fazie BBCH 21–25 (początek krzewienia), przy dobrej wilgotności gleby i odpowiedniej temperaturze, może zwiększyć liczbę pędów produkcyjnych.
Efekt:
Po zakończeniu krzewienia azotan nie zwiększy już liczby pędów – wpłynie jedynie na dynamikę wzrostu.
Jęczmień krzewi się głównie jesienią. Wiosną czas na tworzenie nowych pędów jest ograniczony.
Wczesna dawka:
Podanie po zakończeniu krzewienia nie zwiększy liczby źdźbeł, a jedynie przyspieszy rozwój.
Pszenżyto reaguje słabiej niż pszenica. Azotan pomaga utrzymać istniejące pędy i poprawić wyrównanie plantacji, ale zdolność do wiosennego tworzenia nowych rozkrzewień jest ograniczona.
Żyto krzewi się głównie jesienią. Wiosną koncentruje się na wydłużaniu źdźbła.
Forma azotanowa:
W tym gatunku kluczowe jest utrzymanie jesiennej obsady.
Owies i jęczmień jary krzewią się krótko po wschodach.
Wczesna dostępność azotu:
W praktyce zbyt szybka dostępność azotu azotanowego może ograniczyć liczbę rozkrzewień zamiast ją zwiększyć.
Warunki muszą wystąpić jednocześnie:
Jeśli faza krzewienia została zakończona, żaden azot nie cofnie tego etapu rozwojowego.
Reakcja gatunków na formę azotanową
| Gatunek | Reakcja na dokrzewienie |
|---|---|
| Pszenica ozima | Silna |
| Jęczmień ozimy | Ograniczona czasowo |
| Pszenżyto | Umiarkowana |
| Żyto | Minimalna |
| Jęczmień jary | Zależna od terminu |
| Owies | zmienna |
Forma azotanowa to narzędzie do sterowania tempem startu wiosennego. Skuteczność zależy od gatunku, fazy rozwojowej i warunków, a nie od samej dawki.
