Nawożenie należy do najważniejszych czynników plonotwórczych, a jednocześnie jest zabiegiem wysoce kosztochłonnym o niebagatelnym wpływie na środowisko. Stąd istotne jest umiejętne stosowanie nawozów mineralnych, pozwalające na ograniczenie w jak największym stopniu strat gazowych azotu.

Potencjał ulatniania się amoniaku (NH₃) po zastosowaniu mocznika jest stosunkowo duży, ze względu na charakter przemian, jakim ten nawóz podlega w glebie. Ocenia się, że do 60% azotu zawartego w moczniku może być stracone na drodze wolatylizacji.

Poziom tych strat zależy głównie od właściwości gleby (struktury, zawartości substancji organicznej, kationowej pojemności wymiennej, zawartości wody, pH), dawki nawozu, warunków klimatycznych (temperatury, szybkości wiatru, opadów) oraz od obecności roślin.

W celu zminimalizowania emisji NH₃ z mocznika zaleca się jak najszybsze jego wymieszanie z glebą i dostosowanie jego dawek do potrzeb nawozowych agroekosystemu. Nie należy rozsiewać mocznika w krótkim okresie czasu po wapnowaniu. Nie jest także zalecane stosowanie tego nawozu podczas wysokich temperatur oraz na suchą glebę. Niekorzystne zjawisko ulatnia się amoniaku z mocznika można złagodzić stosując inhibitory ureazy.