W UE ponad 20 mln ton produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pochodzi rocznie z rzeźni, zakładów produkujących żywność przeznaczoną do spożycia przez ludzi, mleczarni oraz z padłych zwierząt z gospodarstw rolnych.

Materiały te niosą ze sobą ryzyko przeniesienia chorób na ludzi lub zwierzęta, jeśli nie zostaną odpowiednio przetworzone. Z drugiej strony, charakteryzują się one przede wszystkim wysoką wartością odżywczą i energetyczną i powinny być wykorzystywane w najlepszy możliwy sposób, aby chronić zasoby.

Dowiedz się więcej o pszenicy jarej

W zależności od źródła surowców i przeznaczenia obowiązują ścisłe zasady dotyczące uzyskania bezpiecznych produktów. Najwyższą wartość mają one, jeśli są wykorzystywane jako pasza dla zwierząt hodowlanych, ale należy podjąć środki zapobiegawcze, aby uniknąć rozprzestrzeniania się chorób zwierzęcych lub przenoszenia patogenów na konsumentów poprzez łańcuch pokarmowy, a więc materiał niskiego ryzyka.

W przypadku stosowania jako nawozy lub polepszacze gleby, tj. materiał średniego i niskiego ryzyka, to recykling niepożądanych zanieczyszczeń i patogenów musi być zminimalizowany.

Spalanie lub produkcja paliwa odnawialnego stwarza niewielkie ryzyko, ponieważ osiągane temperatury zazwyczaj niszczą patogeny, jednak powinno być ograniczone do materiałów, których nie można bezpiecznie wykorzystać w inny sposób, a zatem to materiał wysokiego ryzyka.