Skuteczność zabiegu wapnowania zależy od formy i jakości wapna nawozowego. Najbardziej efektywne tzn. szybko działające są wapna tlenkowe, następnie węglanowe i dolomity. O ile skuteczność działania form tlenkowych nie budzi większych zastrzeżeń, to w przypadku wapien węglanowych i dolomitów pojawiają się pewne wątpliwości, jakiego wyboru dokonać, aby wapnowanie było skuteczne.

Efektywność odkwaszająca zmielonych naturalnych skał węglanowych, dolomitów zależy w znacznej mierze od stopnia rozdrobnienia. Dla wapien węglanowych pochodzących z przerobu skał wapiennych i dolomitów określono, że co najmniej 50% frakcji wapna ma przesiać się przez sito o wymiarze boku oczek kwadratowych 0,5 mm. Odsiew na sicie o wymiarze boku oczek kwadratowych 2,0 mm może wynieść najwyżej 10%.

Znaczenie rozdrobnienia wapna i jego wpływ na efektywność odkwaszającą przedstawiono na przykładzie gliny lekkiej po 18 miesiącach od wapnowania (rys. 1). Dawka wapna magnezowego w ilości 12,5 t CaCO₃/ha o średnicy frakcji 0,4-0,8 mm działała niemal tak samo jak 7,5 t CaCO₃/ha wapna bardzo drobnego (średnica poniżej 0,4 mm). Wysiew frakcji grubej o średnicy powyżej 2,4 mm w ilości 25 t CaCO₃/ha okazał się nieefektywny.

Aby wapnowanie było skuteczne niezbędne jest stosowanie wapien spełniających minimalne wymagania jakościowe ustalone w aktualnie obowiązujących aktach prawnych.